Μπουκλωτοί κίονες εν δράσει

Της Πόπης Διαμαντάκου,
Εξακολουθεί να «πουλάει» στην Ευρώπη των τουριστών το αθάνατο ελληνικό φολκλόρ που από «λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τ΄ αγόρι µου» εξελίχθηκε σε ζεϊµπεκιά µε φόντο αρχαιοελληνικούς κίονες και µια χούφτα αγόρια σε ζεϊµπέκικους και τσιρκολάνικους σεληνιασµούς 
Κρίµα που ο γιουροβιζιονικός σκηνοθέτης δεν έκανε «κοντινό» στη ζεϊµπέκικη φούρλα του Λούκα Γιώρκα (την οποία του δίδαξε ο ∆ηµήτρης Μητροπάνος) και επέλεξε εκείνη ακριβώς τη στιγµή να δώσει ένα γενικό πλάνο της σκηνής, όπου όλο το µπαλέτο ζεϊµπεκιζόταν. Ηταν η πινελιά που ολοκλήρωσε µια εντυπωσιακή προσπάθεια για την παρουσίαση ενός ολοκληρωµένου γιουροβιζιονικού «πακέτου» αυθεντικού τουριστικού φολκλόρ. 

Ετσι, 37 χρόνια έπειτα από εκείνη την πρώτη γιουροβιζιονική µας «µουσική πρόσκληση» προς την Ευρώπη των τουριστών µε το αλήστου µνήµης «Λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τ’ αγόρι µου» (1974), που έγινε και «συνώνυµο» της κυρίαρχης αισθητικής κενότητας της δεκαετίας εκείνης, διαπιστώνουµε πως οι τουριστικές αξίες του τόπου παραµένουν διαχρονικές – µε τον δέοντα εκσυγχρονισµό που τον εκπλήρωσε εν προκειµένω η χιπ-χοπιά του Stereo Mike. 

Πάντως οι τεράστιοι κίονες µε τις µπούκλες στα κιονόκρανα έκαναν τη δουλειά τους, η κόκκινη φοδρίτσα στα σακάκια τη δική της, παραπέµποντας στον φλογισµένο εσωτερικό κόσµο των αγοριών και δη του δίµετρου Λούκα, που µε άριστη πλαστικότητα ξεκούµπωσε και πέταξε το δικό του σακάκι, ενώ γύρω του επιδίδονταν σε καλοδουλεµένα αλλά εξωφρενικά ακροβατικά σαν τσιρκολάνικη οµάδα – ή σαν καλικαντζαράκια που έπεσαν στο βαρέλι µε τον µούστο – τα αγόρια του µπαλέτου. Αλλά αυτά θέλει η Γιουροβίζιον; Εχουµε ξαναστείλει παρόµοια – δεν διεκδικεί ο Ρήγος πρωτοτυπία µε τη χορογραφία, αλλά µια χαρά τα πήγε. 

Η αλήθεια είναι ότι χαιρετίστηκε σαν γιουροβιζιονική νίκη η πρόκριση του υβριδικού ζεϊµπεκικο-χιπ-χοπ «Watch my dance», γιατί τα πλήθη των γιουροβιζιονικών «ειδηµόνων» που διαµόρφωσε η γιουροβιζιονοφιλολογία των προηγούµενων ετών το ‘χαν σίγουρο ότι το πολύ φολκλόρ και δη τα εννέα όγδοα του ζεϊµπέκικου θα «γδάρουν» µε την τραχιά βιριλιτέ τους τα µαλακά αυτάκια των ευρωπαίων γιουροβιζιονοµπεµπέδων. Οπως κι αν έχει, ο ήχος ήταν διαφορετικός, µακράν των υπολοίπων τραγουδιών, αλλά η αισθητική του «πακέτου» ήταν εντός των γιουροβιζιονικών προδιαγραφών. Ωστόσο, αποµένει ο τελικός του Σαββάτου για να «σιγουρέψουµε» ότι το λίγο κρασί, λίγη θάλασσα (µερικοί κίονες) και τ’ αγόρια µας παραµένουν η ερεθιστική «συνταγή» των ευρωπαϊκών τουριστικών φαντασιώσεων. 

Μεγάλοι «χαµένοι»
Αλλιώς τα περίµεναν οι Νορβηγοί µε τα σουαχίλι τους και το «Χάµπα, χάµπα» τους και οι Αρµένιοι µετο «Μπουµ - µπουµ, τσάκα - τσάκα», αµφότεροι «θύµατα» του γιουροβιζιονικού κανόνα ότι η παιδική λογική της Γιουροβίζιον θέλει τέτοιου είδους τραγουδάκια εκδροµής νηπιαγωγείου. Αλλοι πάλι, µετά την πρωτιά των φινλανδικών τεράτων στην αθηναϊκή Γιουροβίζιον, θεώρησαν ότι έχουν πέραση οι ροκιές. Η τουρκική πάντως πάτωσε. Αν και εδώ που τα λέµε ήταν περισσότερο σουτζούκ - ροκ, µε τον στρουµπουλό τραγουδιστή να µοιάζει περισσότερο µε καλόκαρδο ταβερνιάρη. Φυσικά και η οικολογικού µηνύµατος φινλανδική ξενερωσιά πέρασε, όπως και ο εξαιρετικά µέτριος Ρώσος, αλλά είναι µεγάλη αγορά η ρωσική για να µείνει εκτός του τελικού. Πολύ καλή η αναµετάδοση της Μαρίας Κοζάκου, κράτησε τον διακριτικό ρόλο της απλής πληροφόρησης του κοινού (π.χ. Πολωνία, η χώρα του Κοπέρνικου και τους Πολάνσκι και φυσικά της Μαρίας Κιουρί), χωρίς εκείνες τις καλιαρντές χαριτωµενιές παλαιότερων χρόνων ή το µοστράρισµα της φάτσας της ως ισότιµου µέλου του διαγωνιστικού γιουροβιζιονικού «πακέτου». Τεχνολογικά κουλουβάχατα
Ποιος το περίµενε ότι οι Γερµανοί της απολύτου πειθαρχίας και των τεχνολογικών θαυµάτων θα τα ‘καναν θάλασσα. Σάλος από τα τεχνικά προβλήµατα. Οι Νορβηγοί έξαλλοι για το «Χάµπα, χάµπα» τους, που δεν ακούστηκε σε ορισµένες χώρες καθόλου (π.χ. Ισπανία). 

Από τα µισά περίπου της αναµετάδοσης ο ήχος όχι HD δεν ήταν, αλλά µεταδιδόταν µέσω τηλεφώνου γυρνώντας τον διαγωνισµό µια 20ετία πίσω. 

Εχει καθιερωθεί η Γιουροβίζιον εκτός από τηλε-πανηγύρι να είναι και ένα είδος λανσαρίσµατος όλων των νέων τεχνολογιών επικοινωνίας. Η πρώτη διοργάνωση ήταν η δοκιµή της τηλεοπτικής αναµετάδοσης µε επίγειους αναµεταδότες, µετά έγινε δορυφορική, προστέθηκε η ιντερνετική τεχνολογία, χώρια των τεχνολογικών µέσων που εφαρµόστηκαν σε επίπεδο θεάµατος. Αυτή τη φορά ήταν η δοκιµή για αναµετάδοση υψηλής ευκρίνειας που προκάλεσε, λένε, τα προβλήµατα, µε τον κεντρικό σέρβερ να µπλοκάρει. 

Παρόµοια προβλήµατα στη Γιουροβίζιον του 1958 υποχρέωσαν σε δεύτερη αναµετάδοση της ιταλικής συµµετοχής, του «Volare», που αν και δεν πήρε την πρώτη θέση, έγινε µια απο τις µεγαλύτερες γιουροβιζιονικές επιτυχίες.

Τα Νέα