Επαναλαμβάνεται συνεχώς από όλους μας, και δικαίως, ότι στόχος του προγράμματος οικονομικής προσαρμογής, αυτό που περιγράφεται στο Μνημόνιο, πρέπει να είναι η επιστροφή στην ανάπτυξη. Οσο αυτό δεν συμβαίνει τόσο τα κρατικά έσοδα θα υστερούν, υπογραμμίζουν οι ίδιοι.
Ακούγεται αυτονοήτως σωστό. Εξάλλου, και μάλλον αυτό είναι που δεν προσέχουν οι πολιτικοί μας, αυτό ακριβώς συμβαίνει: η οικονομία είναι έτοιμη να ζεστάνει τις μηχανές. Χρειάζεται όμως, προηγουμένως, να αλλάξει λάδια, να λιπάνει τα κατάλληλα μέρη, να ρυθμίσει βαλβίδες και, κυρίως, να πάρει καύσιμο. Αποτελεί «παιδικό καπρίτσιο» η βιασύνη με την οποία απαιτούν εκπρόσωποι «παραγωγικών» τάξεων, κρατικοδίαιτοι συνδικαλιστές και ο κ. Σαμαράς, την επιστροφή σε θετικούς ρυθμούς αύξησης του ΑΕΠ. Επιπλέον, η αλλαγή του προσήμου σε αυτό ακριβώς το νούμερο δεν έχει τη σημασία που κατά κανόνα αποδίδουμε, σε αυτήν τη φάση της οικονομίας. Αυτό που πρέπει να μας ενδιαφέρει είναι να γυρίσουμε σε θετικό έδαφος την προστιθέμενη αξία της ελληνικής παραγωγής και να μειώσουμε τις εισαγωγές.
Οι περισσότεροι από όσους ανυπομονούν την επιστροφή στην «ανάκαμψη» φαντάζονται ότι αυτό θα συμβεί με ταυτόχρονες, κάποτε μάλιστα προηγούμενες, αυξήσεις της επιχειρηματικής και συνδικαλιστικής αμοιβής τους. Ζητούν επίσης την παροχή νέων πιστώσεων από τις τράπεζες, ακόμη και αν βρίσκονται σε αδυναμία να παρακολουθήσουν τις ήδη ανειλημμένες υποχρεώσεις τους. Πιστεύουν ότι η κυβέρνηση οφείλει να διατηρήσει το τρέχον επίπεδο δαπανών σε όλη την έκταση του κράτους, ακόμη και αν οι τοπικοί ή ειδικοί προϋπολογισμοί δεν έχουν καμία τεκμηρίωση.
Το μόνο σωστό από όλα τα παραπάνω είναι ότι προσεγγίζουν την πραγματικότητα μόνον με αυτό το τελευταίο σημείο: το κράτος οφείλει να εκτελεί ταχύτατα και χωρίς περιστροφές τον προϋπολογισμό δαπανών που αφορά τον ιδιωτικό τομέα. Μάλιστα, για να το επιτύχει, οφείλει να περικόψει δραστικά τις «αυτόματες» δαπάνες του σε άλλους τομείς, κυρίως διοικητικούς. Σε κάθε περίπτωση, όμως, το κράτος θα συνεχίσει να μειώνει το επίπεδο των δαπανών του, περιορίζοντας επομένως την κατανάλωση όσων εξαρτούν από αυτό τη δική τους καταναλωτική ισχύ.
Επιπλέον, οι τράπεζες θα συνεχίσουν να μειώνουν τα νέα δάνειά τους. Οι πρώτοι που πλήττονται είναι οι επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά, που κακώς ή υπερβολικώς είχαν δανειοδοτηθεί τα προηγούμενα χρόνια. Και, δυστυχώς για την οικονομία, είναι αυτοί ακριβώς οι πελάτες των τραπεζών που είχαν την πιο «γενναιόδωρη» καταναλωτική συμπεριφορά. Σε κάθε περίπτωση, το τραπεζικό σύστημα θα ενεργούσε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, ακόμη και αν δεν είχε βρεθεί αντιμέτωπο με την κρίση ρευστότητας που προκαλεί η προστασία από πτώχευση, στην οποία βρίσκεται το κράτος.
Ακόμη και όταν θα δούμε το πρώτο καλό τρίμηνο, πολλές επιχειρήσεις θα συνεχίσουν να έχουν προβλήματα επιβίωσης. Δεν πρόκειται μάλιστα να τα λύσουν όσο απλώς θα περιμένουν την επιστροφή του παλαιού οικονομικού μοντέλου, το οποίο «απέθανε». Οσο νωρίτερα αντιληφθούν τη νέα πραγματικότητα τόσο καλύτεροι επιχειρηματίες θα αποδείξουν πως είναι. Οι υπόλοιποι θα αλλάξουν δουλειά!
Ακούγεται αυτονοήτως σωστό. Εξάλλου, και μάλλον αυτό είναι που δεν προσέχουν οι πολιτικοί μας, αυτό ακριβώς συμβαίνει: η οικονομία είναι έτοιμη να ζεστάνει τις μηχανές. Χρειάζεται όμως, προηγουμένως, να αλλάξει λάδια, να λιπάνει τα κατάλληλα μέρη, να ρυθμίσει βαλβίδες και, κυρίως, να πάρει καύσιμο. Αποτελεί «παιδικό καπρίτσιο» η βιασύνη με την οποία απαιτούν εκπρόσωποι «παραγωγικών» τάξεων, κρατικοδίαιτοι συνδικαλιστές και ο κ. Σαμαράς, την επιστροφή σε θετικούς ρυθμούς αύξησης του ΑΕΠ. Επιπλέον, η αλλαγή του προσήμου σε αυτό ακριβώς το νούμερο δεν έχει τη σημασία που κατά κανόνα αποδίδουμε, σε αυτήν τη φάση της οικονομίας. Αυτό που πρέπει να μας ενδιαφέρει είναι να γυρίσουμε σε θετικό έδαφος την προστιθέμενη αξία της ελληνικής παραγωγής και να μειώσουμε τις εισαγωγές.
Οι περισσότεροι από όσους ανυπομονούν την επιστροφή στην «ανάκαμψη» φαντάζονται ότι αυτό θα συμβεί με ταυτόχρονες, κάποτε μάλιστα προηγούμενες, αυξήσεις της επιχειρηματικής και συνδικαλιστικής αμοιβής τους. Ζητούν επίσης την παροχή νέων πιστώσεων από τις τράπεζες, ακόμη και αν βρίσκονται σε αδυναμία να παρακολουθήσουν τις ήδη ανειλημμένες υποχρεώσεις τους. Πιστεύουν ότι η κυβέρνηση οφείλει να διατηρήσει το τρέχον επίπεδο δαπανών σε όλη την έκταση του κράτους, ακόμη και αν οι τοπικοί ή ειδικοί προϋπολογισμοί δεν έχουν καμία τεκμηρίωση.
Το μόνο σωστό από όλα τα παραπάνω είναι ότι προσεγγίζουν την πραγματικότητα μόνον με αυτό το τελευταίο σημείο: το κράτος οφείλει να εκτελεί ταχύτατα και χωρίς περιστροφές τον προϋπολογισμό δαπανών που αφορά τον ιδιωτικό τομέα. Μάλιστα, για να το επιτύχει, οφείλει να περικόψει δραστικά τις «αυτόματες» δαπάνες του σε άλλους τομείς, κυρίως διοικητικούς. Σε κάθε περίπτωση, όμως, το κράτος θα συνεχίσει να μειώνει το επίπεδο των δαπανών του, περιορίζοντας επομένως την κατανάλωση όσων εξαρτούν από αυτό τη δική τους καταναλωτική ισχύ.
Επιπλέον, οι τράπεζες θα συνεχίσουν να μειώνουν τα νέα δάνειά τους. Οι πρώτοι που πλήττονται είναι οι επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά, που κακώς ή υπερβολικώς είχαν δανειοδοτηθεί τα προηγούμενα χρόνια. Και, δυστυχώς για την οικονομία, είναι αυτοί ακριβώς οι πελάτες των τραπεζών που είχαν την πιο «γενναιόδωρη» καταναλωτική συμπεριφορά. Σε κάθε περίπτωση, το τραπεζικό σύστημα θα ενεργούσε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, ακόμη και αν δεν είχε βρεθεί αντιμέτωπο με την κρίση ρευστότητας που προκαλεί η προστασία από πτώχευση, στην οποία βρίσκεται το κράτος.
Ακόμη και όταν θα δούμε το πρώτο καλό τρίμηνο, πολλές επιχειρήσεις θα συνεχίσουν να έχουν προβλήματα επιβίωσης. Δεν πρόκειται μάλιστα να τα λύσουν όσο απλώς θα περιμένουν την επιστροφή του παλαιού οικονομικού μοντέλου, το οποίο «απέθανε». Οσο νωρίτερα αντιληφθούν τη νέα πραγματικότητα τόσο καλύτεροι επιχειρηματίες θα αποδείξουν πως είναι. Οι υπόλοιποι θα αλλάξουν δουλειά!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου